Reglur um bótaábyrgð flytjanda vegna lífs- og líkamstjóns farþega byggja á alþjóðlegum samningum og sáttmálum, sem eru æði mismunandi eftir þeim ríkjum sem flogið er til og frá og þeim flytjendum er annast flugið.

Samkvæmt lögum um loftferðir nr. 60/1998 með síðari breytingum gilda eftirfarandi reglur um allt innanlandsflug, alla íslenska flugrekendur hvar sem þeir fljúga, sem og um flutning sem framkvæmdur er af íslenska ríkinu, ríkisstofnunum og öðrum opinberum aðilum er stunda flugrekstur.

Flytjandi ber ábyrgð á andláti farþega eða líkamsmeiðslum eða heilsutjóns sem farþegi hlýtur af völdum slyss sem verður í loftfari, þá er farið er í loftfar eða úr því.  Bótaábyrgð flytjanda er án sakar á tjóni hvers farþega sem nemur 113.100 SDR eða lægri tjónsupphæð.  Flytjandi er hinsvegar laus úr ábyrgð hvað varðar hærri upphæð en 113.100 SDR ef hann sannar að:

  • tjónið orsakaðist ekki af gáleysi, vanrækslu eða annarri saknæmri hegðun flytjanda, starfsmanna hans eða umboðsmanna, eða
  • tjónið orsakaðist að öllu leyti af gáleysi, vanrækslu eða annarri saknæmri hegðun þriðja aðila.

Bótafjárhæðir í tjónstilvikum er valda örorku eða dauða eru ákvarðaðar samkvæmt ákvæðum skaðabótalaga.

Flytjandi skal inna af hendi fyrirframgreiðslu bóta ekki síðar en 15 dögum eftir að ljóst er hver hinn slasaði er eða látni.  Greiðslan er ætluð til að mæta bráðum fjárhagsþörfum og tekur mið af aðstæðum hverju sinni.  Greiðslan skal ekki nema lægri upphæð en 16.000 SDR vegna hvers farþega þegar um dauðsfall er að ræða.

Greiðsla fyrirframgreiðslu jafngildir þó ekki viðurkenningu á ábyrgð og kemur til frádráttar við endanlegt uppgjör bóta.  Greiðslan er þó ekki afturkræf, nema í því tilviki að sannað sé að farþegi hafi sjálfur verið valdur að slysinu eða samvaldur því, eða sá aðili er fékk greiðsluna hafi ekki átt lögvarið tilkall til hennar.

(Sjá frekar X. kafla laga um loftferðir nr. 60/1998 með síðari breytingum auk  ákvæða Varsjársamningsins frá 1929, viðbótarsamninga, samningsviðauka og viðbótarbókana ("Varsjár-kerfið") og Montreal-samninginn frá 1999.)